Wichrowe wzgórza - Emily Jane Brontë

„Miłość jest siłą, która potrafi zniszczyć i zbudować jednocześnie.”

Tytuł znany z pewnością wielu z was. Uznawany za klasykę romansu co jest chyba największym kłamstwem w dziejach i mówię tutaj całkowicie poważnie. Przeżyłam swego rodzaju szok, kiedy zrozumiałam, że to nie jest historia romantyczna w tradycyjnym znaczeniu. Czy było to rozczarowujące? Absolutnie nie! Wręcz przeciwnie.  Historia, którą zaprezentowała Emily Bronte tylko spotęgowała moje coraz silniejsze uczucia do klasyki angielskiej. 

W skrócie, można by było powiedzieć, że powieść przedstawia skomplikowaną relację Katherine i Heatcliffa, wzorce społeczne i konwenanse społeczeństwa angielskiego XIX wieku. Ale to trochę tak, jakby nie powiedzieć nic. 

Ta książka to jest swego rodzaju majstersztyk. Mnie wciągnęła praktycznie od razu. Doprawdy ciekawa konstrukcja powieści i plan wydarzeń. Mamy tu do czynienia z bardzo ciekawym zabiegiem który trzeba docenić, bowiem narracja jest pierwszoosobowa a jednak trzecioosobowa. Bohaterowie, którzy moim zdaniem kolokwialnie mówiąc - są absolutnie szurnięci ( tak w punkt szaleni ) - przedstawieni są nie przez sucho podane fakty, ale rozwijającą się, dynamiczną akcję. Ciężko się tu nudzić. Każda z postaci to naprawdę niezłe ziółko i nie ważne czy mówimy tu o głównych bohaterach czy chociażby o opiekunce Nelly. Ta książka to bomba ekspresyjna. Miłość między Katy a Heatcliffem jest obsesyjna. Przedstawienie ich uczuć jest histeryczne do potęgi i absolutnie nie jest to wadą w tym przypadku. Tutaj się bardzo dużo dzieje. Obcowanie z tym dziełem uznałabym za fascynujące. Właśnie pod względem struktury, dopracowania, świetnie zarysowanych podziałów klasowych i reali angielskiego społeczeństwa, charakterystyki bohaterów i konsekwencji jakie ciągną się przez kolejne pokolenia. 

Jest to naprawdę świetna propozycja. I nie ważne czy jesteś fanem klasyki czy też nie. Strukturalnie, stylistycznie i pod każdym możliwym względem jest to książka warta przeczytania. 

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

#19 Wszyscy byliśmy za młodzi - Maria Lichoń

Obraz
  " Tyle ważnych rzeczy dzieje się obok nas, choć o tym nie wiemy." Doskonały marketing tej książki nie pozstawiał mi cienia szansy, aby ta książka mnie ominęła. Byłam zachwycona pracą jaką wykonało wydawnictwo Moondrive podczas wydawania tej książki. Od razu wiedziałam, że chcę ją przeczytać. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że promocja tej książki to dopiero początek.  Ta książka jest po prostu przepiękna, i nie mówię tego w konteście jej wyglądu, chociaż owszem, projekt okładki i samo wydanie, bardzo mi się podoba, ale głownie mam na myśli jej treść i przesłanie jakie ze sobą niesie. "Wszyscy byliśmy za młodzi" chociaż bardzo smutnym, często wręcz dobijającym - jest pięknym obrazem okresu dorastania. Opisane dogłebnie i oddane, tak odczuwalnie emocje młodych ludzi, którzy stoją na progu dorosłości, w której już wiedzą, że ciężko będzie się im odnaleźć. Każdy z bohaterów, ma swoje problemy, cienie rzucane na ich życia. Zmagają się z tak wieloma przeciwnościami, cięża...
Czytaj więcej

#27 Jak człowiek staje się mordercą - Richard Taylor

Obraz
Ten reportaż, to prawdziwa skarbnica wiedzy i rozmaitych przykładów, na podstawie których, możemy zrozumieć, co kieruje ludźmi, którzy decydują się pozbawić drugiego człowieka życia. Jest to też napewno wartościowa pozycja dla kogoś, kto chciałby ukierunkować swoje życie aby zostać psychologiem sądowym. Książka po za wiedzą "teoretyczną" zawiera też wiele uwag odnośnie codzienności podczas wykonywania tego zawodu. Autor poprzez anegdoty z życia, poskreśla jak ciężkie jest bycie psychologiem sądowym nie tylko pod kątem emocjonalnym, ponieważ wiąże się to z ciągłym podwyższonym stresem, manewrowaniem empatią jak i zdystansowaniem w tym samym czasie, odpowiedzialność za podejmowane decyzje, które mogą zaważyć na życiu człowieka. Z drugiej strony zaś, dowiadujemy się o teoretycznej części tego zawodu, czyli chociażby o ciągłym życiu pod telefonem i w biegu.  Widziałam opinie ,że wiele osób problem miało właśnie z prywatnymi wstawkami autorka, ja zaś rozumiem dlaczego się pojawiał...
Czytaj więcej

Boże, Beata! - Mateusz Glen

Obraz
"Aż mi krew z żylaków odpłynęła z wrażenia"  Osobiście jestem wielką fanką postaci Tej jednej ciotki, stworzonej przez fenomenalnego Mateusza Glena.  Poczynania kobieciny możecie śledzić na jego profilu na instagramie. Dla tych którzy jeszcze się z ciotką nie poznali - zachęcam mocno aby zrobili to w tym momencie!  "Boże, Beata!" jest powieścią zdecydowanie komediową i karykaturalną. Akcja rozpoczyna się w momencie w którym ciotka udaje się do Ciechocinka, aby w sanatorium "Bursztynek" podleczyć swoje zdrowie. W pociągu poznaje rudowłosą Elwirę, która na pozór zwyczajna, ma swoje drobne dziwactwa, co oczywiście nie umyka uwadze ciotki. Po dotarciu na miejsce, wychodzi na jaw, że Elwira jest słuchajcie również bizneswoman. Jej biznes jednak nie do końca  przypada do gustu głównej bohaterce. Węszy ona tutaj coś, co zdecydowanie nie pachnie niczym niedzielny obiadek - raczej jak zepsute śledzie. No i chcąc nie chcąc, ciotka wdaje się w dochodzenie, którego ef...
Czytaj więcej